Mijn verhaal

door | jan 22, 2020 | 14 reacties

“Niemand begrijpt me,” zei ik. Verdrietig staarde ik voor me uit en frummelde aan een plooi van mijn broek. Ik trok mijn mouwen over mijn koude handen. “Ik begrijp mezelf ook niet, maar ik voel me alleen en eenzaam.”

Die woorden waren het begin van mijn herstel. Ze hebben me gebracht waar ik nu sta.

Dagelijkse strijd

Ik liep vast in mijn leven. Ik voelde me nergens op mijn gemak en ik wist niet hoe ik me moest gedragen of wat mensen van mij verwachtten. Ik was ervan overtuigd dat iedereen zag dat ik niet oké was.

Het maakte me intens onzeker en gespannen. Gewoon lol maken of genieten kon ik niet. Mijn leven was een dagelijkse strijd tegen angst, onzekerheid, afwijzingen, boosheid, onbegrip en veel verdriet.

Ik kon vaak mijn tranen niet bedwingen en stroomde voortdurend over. Kleine opmerkingen raakten me diep. Alsof de ander me betrapte en zag hoe slecht ik eigenlijk was. Om mezelf te beschermen nam ik zo min mogelijk ruimte in en ademde zelfs vaak niet.

“Wat is er dan?”

Mijn familie, mijn vrienden, mijn collega’s en leidinggevende begrepen er niets van. In hun ogen reageerde ik overdreven angstig om niks. Daar waren ook geen concrete aanwijzingen voor. Er kwamen geen bommen naar beneden en ik werd niet met de dood bedreigd, maar toch was ik doodsbang.

“Wat is er dan?” vroegen ze. “Je gedraagt je als een bange mus, terwijl er niets aan de hand is”. Maar voor mij was er zeker iets aan de hand, ik kon het alleen niet vertellen.

Mensen vonden mijn gedrag op den duur irritant. Ik werd de zeur die altijd huilt om aandacht. Ik vocht tevergeefs tegen mijn angsten, om maar geaccepteerd te blijven. Vervolgens werd ik zo boos op mezelf dat het alleen maar erger werd.

Wat was mijn probleem?

Ik ben opgegroeid in een onveilig gezin waar geldtekort, agressie, onduidelijkheid, ziekte en wanhoop de boventoon voerde. Ik kreeg hier al jong een verzorgende rol en ik werd niet gezien. Ik kreeg nooit de kans om kind te zijn en kon me niet in een veilige omgeving voorbereiden op een volwassen leven.

Met 21 was ik nog steeds niet emotioneel volwassen. Als ik naar mezelf keek zag ik groot gapend gat. Ik had geen idee wie ik was of wat mijn mening moest zijn en ik durfde niet voor mezelf op te komen. Ik deed maar wat ik de anderen zag doen.

Ik voelde geen enkele verbinding met mezelf of met andere mensen. Ik had een open wond en geen vaste grond onder mijn voeten.

Studeren

Eén ding kon ik wel: sociale studies in het MBO en HBO. Ik vond steun en erkenning in die theorie: ik vrat boeken. Langzaam kreeg ik erkenning. Ik was oké. Dit ontdekte ik ook tijdens mijn therapie in die tijd.

Emotioneel bleef ik een wrak, ik snapte het alleen wat beter. Relaties bleven verwarrend en ik was een ster in het ophalen van mijn pijn en trauma’s – ik wist niet beter. Ik was dan wel afgestudeerd als maatschappelijk werker maar ik durfde het vak niet in.

Psychosynthese

Tot ik Psychosynthese ontdekte. Het allereerste gesprek zal ik nooit vergeten. Hij was de eerste die niet bij voorbaat al boos en geïrriteerd op mij reageerde. De allereerste die liefdevol vroeg wat deze hele rotzooi met mij gedaan had. Hij zei dat hij me begreep en kon helpen. Ondanks mijn ongeloof gaf ik hem een kans.

Geen bodem en een open wond

Hij gaf me het gigantische inzicht dat ik met een open wond rondloop en geen bodem heb om op te staan. Als eerste leerde ik om het verdriet los te laten dat hoort bij een open wond. Bijna twee jaar heb ik non-stop gehuild om die wond te helen.

Een psychologische-, fysieke- en spirituele bodem

Door de Psychosynthese kwam ik aanraking met zenmeditatie en Aikido. Ik ontdekte dat deze drie stromingen me konden helpen om eindelijk een bodem te leggen. Door de Psychosynthese kreeg ik een psychologische bodem, door Aikido een fysieke bodem en door zen een spirituele bodem. Ik heb daar vijftien jaar dagelijks aan gewerkt en legde in die tijd een nieuwe bodem in mezelf.

Wezenlijke lessen

Soms scheuren mijn littekens open, dat hoort bij het leven.  Voor mij helpt het dan om lang te douchen en mezelf de ruimte te geven om flink te huilen, vrienden te bellen en voor mezelf te kiezen. En in deze keuzes leerde ik een aantal wezenlijke lessen:

1.     Mensen vinden het moeilijk

De keiharde werkelijkheid is dat sommige mensen mijn emoties lastig vinden. Ze weten gewoon niet wat ze ermee moeten: troosten, negeren, liefde geven of mij vertellen over hun eigen pijn? Ze vonden het geen probleem mij een aantal keer te steunen, maar toen ik na een half jaar nog zat te snotteren, werden ze het zat.

2.     Delen gaat niet met iedereen

Veel mensen begrepen totaal niet waar ik doorheen ging. Tot ik leerde te kiezen voor mezelf. Ik stopte met me aan te passen of te verwachten dat een ander iets met mijn pijn zou doen. De ander kan dit waarschijnlijk niet, wil dit niet en doet het ook niet. Dus waarom zou ik het aan ze vragen?

3.     Een vangnet aan steun organiseren

Dat betekent niet dat ik mijn problemen in mijn eentje moest oplossen. Ik ontdekte dat ik een vangnet moest creëren: een groep van mensen die mij steunen en er voor me zijn als ik dat nodig heb.

Mijn vangnet bestaat uit een vrouwengroep, een manager, mijn huisarts, twee dierbare vrienden, Facebook en later het Zencentrum.

Kracht te kiezen

Ik ontdekte de kracht om dienstbaar te zijn en mijn energie te sturen. Inmiddels ben ik geen getraumatiseerd klein kind meer, maar een volwassen vrouw die leeft met littekens en weet hoe ze daarvoor kan zorgen. Ik kan kiezen wie ik ben!

Ik geloof in jou

Ik ben gekomen waar ik nu sta doordat krachtige mensen in mij bleven geloven. Nu wil ik dit doorgeven aan jou. Hoe moeilijk je het ook hebt, ik geloof in je kracht en in wie je werkelijk bent.

Wil jij praten met iemand die je in je gelooft? Boek nu een Kies wie je Bent sessie

Uiteraard behandel ik jouw persoonlijke gegevens vertrouwelijk.
Ik verwijs je hiervoor naar de Privacy Verklaring.

14 Reacties

  1. Veron Goemans

    Moedig van je om je verhaal te delen. Cool dat je zo ver gekomen bent als waar je nu staat en fijn dat je als ervaringsdeskundige anderen mensen helpt om te kiezen wie ze zijn.

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Veron! Ik hoor vaak terug van klanten hoe behulpzaam ze mijn verhaal en ervaringen vinden voor zichzelf. Daar doe ik het voor. dat is mijn missie.
      Liefs Kit

      Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Marielle!!

      Antwoord
  2. Marieke

    Heel bemoedigend ja. Dat er toch aan het eind licht is als je het gevoel hebt dat je in een donkere tunnel leeft. Als je vertrouwt dat het licht er is, dat het ook bereikbaar is. Met de juiste steun. Bedankt voor het delen van je verhaal!

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Er is zeker licht aan de andere kant van de tunnel. Ik heb zelf ook ervaren hoe fijn en transformerend het is met iemand te praten die dat licht al gevonden heeft. Heel behulpzaam en ik dit doe nu graag voor anderen.
      Liefs Kit

      Antwoord
  3. Antoinette

    Mooi lieve Kit dat je dit deelt. Dat is helend voor mensen om jou als MENS ook te mogen ontmoeten…. dat jij ook mens bent… Dat laat je zo bijzonder lezen nu. En dat raakt me.
    Ik ben ook blij dat jij jouw wijsheid doorgeeft aan anderen. Dat is hoe je een ‘wonded healers’ bent. En dat kan alleen als je er doorheen bent. Ik gun veel mensen jou.

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Antoinette! Herkenbaar voor je he?
      Liefs Kit

      Antwoord
  4. Natascha

    Wat ontzettend mooi om te lezen dat je jouw verhaal durft te delen. De dingen die je beschrijft zijn herkenbaar. Ik heb het geluk om van dichtbij te zien hoe je van het kleine meisje de krachtige vrouw bent geworden die je vandaag de dag bent. En hierin ook zoveel heb mogen leren met en van je. Er zijn in deze tijden mensen nodig zoals jij die anderen dit ook kunnen leren, en dat gun ik iedereen.

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Natas! Fijn dat we op elkaars pad al zolang samen oplopen en zoveel van elkaar leren. Bedankt voor je lieve woorden en fijn dat je er bent in mijn leven.
      Liefs Kit

      Antwoord
  5. Robbert

    Lieve Kit, dank je wel! Mooi dat je iets van jouw proces en worstelingen deelt. Ik vind het helend om te lezen hoe jij door jouw proces bent gegaan. Je laat mij steeds zien dat ik niet mijn oude pijn ben en dat ik kan putten uit mijn eigen innerlijke bron waar oneindige mogelijkheden liggen. Je ziet de potentiële grootsheid in de ander doordat je die in jezelf hebt ontdekt. Door jouw werk met mij, voel ik meer innerlijke ruimte ontstaan en wordt het een stuk eenvoudiger om ‘lastige’ oude stukken te dragen en andere keuzes te maken.

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Robbert! Mooi dat je beschrijft dat je ik je potentie zie. Die zie ik zeker en het is mijn missie jouw potentie (en van anderen) zichtbaar te krijgen en je vrijheid te leren te kiezen voor een leven waarin alles eruit komt wat in je zit. In liefde en vertrouwen. En dat doe je heel goed Robbert! Bedankt voor je mooie reactie.
      Liefs Kit

      Antwoord
  6. Savannah

    Wauw Kit, wat heb je jouw pad helder geschreven!

    Wat ik hier vooral in lees is de kracht die je in jezelf hebt ontdekt, die altijd al in jou aanwezig was.
    En dat JIJ degene bent die de touwtjes in handen hebt genomen om jezelf te helen.

    Je bent een geweldig voorbeeld hoe je met inzet en geduld, van een bang musje naar een krachtige volwassen vrouw kunt transformeren.

    Respect!!

    Antwoord
    • Kit de Haan

      Dankjewel Savannah! Je zult wel zaken herkennen uit je eigen leven vermoed ik. Die hoor ik graag een keer van je.
      Liefs Kit

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *